تبليغاتX
گنبد مينا

به نام خدا

 

سلام

 

قبل از هرچيز بايستي به خاطر مدت زيادي كه وب رو آپ نكرده بودم از دوستاني كه اين چندوقته هربار كه اومدن به در بسته خوردن عذرخواهي كنم ؛ علي‌الخصوص سركار خانم مريم از وبلاگهای خلوت‌گزيده و خط سوم كه يه مقدار شاكي شده بودن و اين دفعه آخر ، به قول خودشون با توپ پر واسم كامنت گذاشتن!!!

 

و اما اصل ماجرا :

 

داستان از اين قراره كه من نشستم فكر كردم ، به اين نتيجه رسيدم كه بابا تا كي من بيام تو اين وبلاگ شعر از ابتهاج و اخوان و... بذارم و يه عده هم بيان بگن : به‌به ... آقا عجب اشعار زيبايي مينويسي و از اين صحبتا؟!!

آخرش كه چي؟؟ اين كه نشد زندگي!!!

خلاصه مطلب اينكه تصميم گرفتم يه تغيير رويه‌اي توي كار اين وبلاگ بدم و از اين به بعد پستهاي متفاوت‌تري هم بذارم .

.

.

.

پس منتظر باشين كه تا چند روز ديگه اولين پست با نگرش جديد خودمو خواهم گذاشت .

.

.

.

ياعلي مدد
+ نوشته شده توسط حامد در پنجشنبه چهارم مرداد 1386 و ساعت 22:3 |

گوشمال پنجه‌ي عشق

 

(براي محمدرضا لطفي)

 

 

خداي را كه چو يـــــــــــــاران نيمه‌راه مرو

تو نــــــــور ديده‌ي مايي به هرنــــــگاه مرو

 

تورا كه چون جگر غنچه جان گلرنگ است

به جمع جامه‌سپيــــــــدان دل‌سيـــــــــاه مرو

 

به زير خـــــــــرقه‌ي رنگين چه دامها دارند

تو مرغ زيركي اي جـــان به خـــــانقاه مرو

 

مريد پير دل خـــــــــــويش باش اي درويش

وزاو به بندگــــــــي هيچ پـــــــــــادشاه مرو

 

مبــــــــــاد كز درميخـــــــــانه روي برتابي

تو تاب توبه نداري به اشــــــــــــــــتباه مرو

 

چو راست كرد تورا گوشمــال پنجه‌ي عشق

به زخمــــــه‌اي كه غمت مي‌زند ز راه مرو

 

هنر به دست تو زد بوسه ، قدر خود بشناس

به دســـــــــتبوسي اين بندگـــــــان جاه مرو

 

گناه عــــــقده‌ي اشـــــكم به گردن غم توست

به خون گوشه‌نشينــــــــــان بي‌گنــــــاه مرو

 

چراغ روشن شب‌هاي روزگــــــــــار تويي

مرو ز آينه‌ي چشم ســـــــــــــــايه  ، آه مرو

 

هـ . ا . سايه

+ نوشته شده توسط حامد در جمعه بیست و یکم اردیبهشت 1386 و ساعت 23:8 |

دختر خورشيد

 

در نهفت پرده‌ي شب ،

دختر خورشيد

نرم مي‌بافد

دامن رقاصه‌ي صبح طلايي را ...

 

وز نهانگاه سياه خويش

مي‌سرايد مرغ مرگ‌انديش :

"چهره‌پرداز سحر مرده‌ست!!

چشمه‌ي خورشيد افسرده‌ست!!"

مي‌دواند در رگ شب

خون سرد اين فريب شوم .

 

وزنهفت پرده‌ي شب ،

دختر خورشيد

همچنان آهسته مي‌بافد

دامن رقاصه‌ي صبح طلايي را ...

 

 

هـ.ا.سايه

 

+ نوشته شده توسط حامد در یکشنبه بیستم اسفند 1385 و ساعت 22:43 |

آواز نگاه

 

مي‌شنوم مي‌شنوم آشناست

موسقي چشم تو در گوش من

موج نگاه تو هم‌آواز ناز

ريخت چو مهتاب در آغوش من

 

مي‌شنوم در نگه گرم توست

گم‌شده گلبانگ بهشت اميد

اين همه گشتم من و دل‌خواه من

درنگه گرم تو مي‌آرميد

 

زمزمه‌ي شعر نگاه تو را

مي‌شنوم با دل و جان آشناست

اشك زلال غزل حافظ است

نغمه‌ي مرغان بهشتي نواست

 

مي‌شنوم در نگه گرم توست

نغمه‌ي آن شاهد رؤيا نشين

باز ز گلبانگ تو سر مي‌كشد

شعله‌ي اين آرزوي آتشين

 

موسقي چشم تو گويا‌تر است

از لب پرناله و آواز من

وه كه تو هم  گر بتواني شنيد

زين نگه نغمه‌سرا راز من

 

                             ه.ا.سايه

 

+ نوشته شده توسط حامد در سه شنبه یکم اسفند 1385 و ساعت 21:55 |

ديوار

 

پشت اين كوه بلند ،

لب درياي كبود ،

دختري بود كه من

سخت مي‌خواستمش

و تو گويي كه گالي

آفريده شده بود

كه منش دوست بدارم پرشور

و مرا دوست بدارد شيرين ...

 

و شما مي‌دانيد

آه ، اي اختركان خاموش

كه چه خوش‌دل بوديم

من و او ، مست شكرخواب اميد

و چه خوشبختي پاك

در نگاه من و او مي‌خنديد ...

 

وينك ، اي دختركان غماز

گر نه لاليد و نه گنگ ،

بگشاييد زبان

و بگوييد كه ازيك بهتان

چون شد اين چشمه غبار آلوده!

 

و ميان من و او

اينك اين دشت بزرگ

اينك اين راه دراز

اينك اين كوه بلند ...

 

 

                   ه. ا. سايه

 

+ نوشته شده توسط حامد در چهارشنبه چهارم بهمن 1385 و ساعت 22:18 |

اولين ديدار ما بود آن و شايد آخرين ديدار؟!!

ما درآن غربت به‌هم نزديكترياران

ياد عطرآگين آن افسانه‌گون لحظه

نورباران باد و گلباران

 

گشته در رويش نگاهم محو ،

مانده در چشمم نگاهش مات

بازهم او را توانم دید؟؟

آه! كي ديگر؟ كجا؟ هيهات!!

 

و خداي من! چه زيبا بود و بهت‌انگيز

و چه والا بود زيباييش ، والا و شگفت‌آور!

واندرآن منزلگه پرت و حقارت‌بار

آنچنان زيبايي والا چه نادر بود ناباور!

راهها را بر نگاه رهگذاران بسته بود آنجا

كس نمي‌دانست

كان پريدخت از كدام افسانه بيرون جسته بود آنجا

چه نگاهي _ واي! _ وانگه از چه چشماني!!

هوبره واهو بره‌ي طناز را نازم

وچه رويي و چه لبخندي ،

سحر را ،‌ اعجاز را نازم

.

.

.

آن نخستين بار و گويا آخرين ديدار با او بود ،

ديگر اورا كي توانم ديد؟؟

يا كجا؟ هرگز!!

حسرتم بسيار و مي‌گويم ببازم كاش

شرطهايي را كه بستم باز با هرگز

.

.

.

                                          م . امید

+ نوشته شده توسط حامد در پنجشنبه هفتم دی 1385 و ساعت 21:49 |

سلام

 

پست امروز با همه‌ي پستايي كه تا حالا تو اين وبلاگ گذاشته بودم متفاوته ... به قول يكي از

 

دوستان ، امروزوبو با رويكردي تازه آپ كردم!!

 

يه وقتايي آدم خيلي حالش بده ... از دست خودش بدجوري شاكيه ... اصلا از دست همه چيزو

 

همه كس شاكيه!! خيلي حس بديه و بدتر هم ميشه وقتي كه نميتوني به كسي بگي چه مرگته!!

 

توي اين شرايط تنها چيزي كه آرومت ميكنه موسيقيه ... سازو برمي‌داري ... كوكش ميكني  

 

"دو_فا_دو_دو"

 

 

بدجوري حس بيات اصفهان داري ... شروع مي‌كني به زدن ... گوشه‌ها پشت سرهم نواخته

 

ميشن : سوزوگداز... نغمه ... بيات راجه و... تا اينكه مي‌رسي به عشاق ... خوب بعدش؟؟!!!

 

يه دوراهي!! فرود به شور يا ادامه‌ي اصفهان؟؟

 

شور رو انتخاب مي‌كني ... چندتا گوشه از شور رو هم مي‌زني و بعدش ابوعطا ... ابوعطايي

 

كه هميشه زيباترين لحظاتتو رقم زده ... بازم گوشه‌ها رو پشت سر هم ميزني : سَيَخي ...

 

بسته‌نگار و... تا اينكه بالاخره مي‌رسي به حجاز ... (چه گوشه‌ي عجيبيه اين حجاز!!

 

هيچوقت از نواختنش سير نميشم!!)

 

حجاز كه مي‌زني بي‌اختيار منقلب ميشي ... بغض گلوتو فشار ميده!! ولي خودتو كنترل

 

مي‌كني ... شروع مي‌كني به زمزمه كردن :

 

ازكفم رها شد قرار دل

                             نيست دست من حبيبم اختيار دل

.

.

.

+ نوشته شده توسط حامد در پنجشنبه سی ام آذر 1385 و ساعت 17:5 |

ز چشمي كه چون چشمه‌ي آرزو

پر آشوب و افسونگر و د‌لرباست

به سوي من آيد نگاهي ز دور

نگاهي كه با جان من آشناست

 

تو گويي كه بر پشت برق نگاه

نشانيده امواج شوق و اميد

كه باز اين دل مرده جاني گرفت

سر آسيمه گرديد و در خون تپيد

 

نگاهي سبكبال‌تر از نسيم

روانبخش و جان پرور و دل‌فروز

برآرد ز خاكستر عشق من

شراري كه گرم است و روشن هنوز

 

يكي نغمه جوشد هم‌آغوش ناز

در آن پر فسون چشم راز آشيان

تو گويي نهفته‌ست در آن دو چشم

نواهاي خاموش سرگشتگان

 

ز چشمي كه نتوانم آنرا شناخت

به سويم فرستاده آيد نگاه

تو گويي كه آن نغمه‌ي موسقي‌ست

كه خاموش مانده‌ست از ديرگاه

 

از آن دور اين يار بيگانه كيست؟

كه دزديده در روي من بنگرد

چو مهتاب پاييز ، غمگين و سرد

كه بر روي زرد چمن بنگرد

 

به سوي من آيد نگاهي ز دور

ز چشمي كه چون چشمه‌ي آرزوست

قدم مي‌نهم پيش ، انديشناك :

خدايا چه مي‌بينم؟ ... اين چشم اوست!!
+ نوشته شده توسط حامد در پنجشنبه شانزدهم آذر 1385 و ساعت 18:11 |

هوالهو

 

يه نگاه به تاريخ آخرين پست وبلاگ ميندازم!!! مدت زيادي گذشته . . . دقيقا 4 ماه!!! نميدونم چرا تو اين مدت اصلا نمي‌تونستم آپ كنم . . . شايد به اين خاطر بود كه حرفي واسه گفتن نداشتم!!!

اما حالا اگه خدا بخواد دوباره ميخوام وبلاگو راه بندازم . . . ميخوام آهسته و پيوسته برم تا رهرو خوبي باشم و مثل دفعه‌ي پيش وسط راه نبُرم!!!

 

 


 

اي از تو چــــــــــــــراغ ديده روشن

اي در تو صــــــــــــفاي باغ و گلشن

تو جـــــــــــــــــــلوه مهر عالم افروز

آن شمــــــــــــــع خموش درگهت من

 

اي چشــــــــــــــــــــم وچراغ آشنايي

اي مظــــــــــــــــــــهر قدرت خدايي

چون ماه نهـــــــــــــــــفته در پس ابر

رخســـــــــــــــــــاره به ما نمي‌نمايي

 

تو صبح بهـــــــــــــــــار شادي انگيز

من همچو غـــــــــــــروب  سرد پاييز

من جــــــــــــــــام تهي ز شور مستي

تو ســـــــــــــــــاغري از نشاط لبريز

 

اي نغمه‌گر عشق بردي توزهـــــوشم

آواز تو گرديد آويزه گــــــــــــــــوشم

آورده مي نوشت در جوش و خروشم

خمـــــــخانه هستي را بنهاده به دوشم

 

هرجا كه گلي به خـــنده بشـــــــــكفت

با من ســـــــــــخن از رخ تو مي‌گفت

چون چشم ستــــــــــــــاره تا سحرگاه

با ياد تو چشــــــــــــــــم من نمي‌خفت

 

+ نوشته شده توسط حامد در چهارشنبه یکم آذر 1385 و ساعت 16:54 |

با سلام . . . خیلی وقت بود که آپ نکرده بودم . . . اما خوشبختانه دوباره فرصتی دست داد

 

که یه مطلب جدید بذارم . . .

 

و اما این مطلب جدید غزلی است از استاد هوشنگ ابتهاج در وصف هنرمند بزرگ معاصر

 

_نوازنده ی چیره دست تار و سه تار_ استاد محمدرضا لطفی . . .

 

 

 

 

 

پیش ســــــاز تو من از سحر سخن دم نزنم

                                                     که زبـــــانی چو بیـــــــان تو ندارد سخنم

ره مگردان و نگه دارهمین پرده ی راست

                                                     تــــا مــن از راز سپهرت گـرهی باز کنم

چه غـــــــــــــریبانه تو با یاد وطن می نالی

                                                     من چه گویم که غریب است دلم در وطنم

شعر من با مدد ســــــــــاز تو آوازی داشت

                                                     کی بود بــــاز که شوری به چمن درفکنم

همه مرغـــــــــــــان هم آواز  پراکنده شدند

                                                     آه از این بــــــــاد بلاخیز که زد در چمنم

نی جــــــدا زان لب و دندان چه نوایی دارد

                                                     من ز بی هم نفسی نــاله  به دل می شکنم

بی تو آری غزل ســــــــــــــایه ندارد لطفی

                                                     بــــاز راهی بزن ای دوست که آهی بزنم

                                                                                    

  ه . ا . سایه

 

*****به امید سرافرازی روزافزون موسیقی اصیل ایرانی*****

 

+ نوشته شده توسط حامد در یکشنبه یکم مرداد 1385 و ساعت 15:40 |